Sennik · Ludzie
Ciąża
Sen o własnej ciąży śni się także kobietom, które w ciążę nie zachodzą, i mężczyznom — dlatego tradycja czytała go jako sen o zamiarze, nie o dziecku.
Opowiedz o tym śnie
Trzy pytania. Nie zwiększają trafności — zawężają, która z tradycyjnych interpretacji pasuje do Twojego snu.
Odczytanie
Co notuje tradycja
W polskiej wsi ciąża we śnie zapowiadała powiększenie: nie zawsze rodziny, częściej gospodarstwa, plonu albo majątku. Sen kobiety w wieku rozrodczym czytano dosłownie, sen pozostałych — jako zapowiedź czegoś, co dopiero rośnie i czego jeszcze nie da się pokazać.
Poza Polską
W sennikach greckich i arabskich ciąża oznaczała zamiar trzymany w tajemnicy, plan na wczesnym etapie. To odczytanie jest dziś bliższe temu, jak ludzie ten sen opisują.
Co zmienia kontekst
Tradycja rozróżniała przypadki i często czytała je odwrotnie. Tam, gdzie żadnego rozróżnienia nie notuje, piszemy to wprost zamiast dopisywać wróżbę.
Własna ciąża, gdy się jej nie planuje
Wariant najczęstszy. Tradycja odczytywała go jako coś, co rośnie w Twoim życiu i jeszcze nie ma nazwy — plan, zmiana, decyzja w toku. Zapowiedzią realnej ciąży nie był.
Cudza ciąża
Odnosi się do tej osoby albo do tego, co z nią wiążesz. Jeśli osoba jest bliska, sen mówi zwykle o Twoim udziale w jej sprawie, nie o niej samej.
Ciąża, o której nagle wiadomo
Obraz bez brzucha, bez badania, bez rozmowy — po prostu wiesz. Tradycyjnie najlżejszy wariant: coś jest w toku i już się dzieje, tylko nieogłoszone.
Ciąża u mężczyzny albo u osoby, która nie może być w ciąży
Zbiory ludoznawcze tego nie notują — to obraz współczesny. Czyta się go tak samo jak każdą ciążę we śnie: przez to, co dojrzewa, a nie przez ciało.
Co dopisały senniki internetowe
Senniki dopisują tu długie listy: ciąża bliźniacza, ciąża w zaawansowanym miesiącu, ciąża u mężczyzny. Poza ciążą własną i cudzą żadnego z tych rozróżnień nie ma w zbiorach — to podziały wymyślone pod długi ogon zapytań.
Gdzie to sprawdzić
Nie podajemy numerów stron, bo hasła piszemy z ogólnej znajomości polskiej etnografii, a nie przepisując zdania z konkretnych akapitów — przypis stronicowy byłby fałszywą precyzją. Poniżej prace, w których ten materiał jest zebrany i w których można go zweryfikować.
- Oskar Kolberg, Lud. Jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania, przysłowia, obrzędy, gusła, zabawy, pieśni, tańce i melodie, 1857–1890 Trzydzieści trzy tomy zapisów terenowych z całej Polski. Podstawowy zbiór, w którym notowane są gusła i przesądy — także senne.
- Kazimierz Moszyński, Kultura ludowa Słowian, t. II: Kultura duchowa, 1934 Praca porządkująca słowiańskie wierzenia, w tym wróżebne odczytywanie snów i znaków. Pokazuje, co jest wspólne Słowiańszczyźnie, a co lokalne.
- Jerzy Bartmiński (red.), Słownik stereotypów i symboli ludowych, wydawany od 1996 Współczesne opracowanie ludowej symboliki, hasło po haśle, z przypisami do źródeł. Najlepsze miejsce, żeby sprawdzić pojedynczy symbol.
- Henryk Biegeleisen, Matka i dziecko w obrzędach, wierzeniach i zwyczajach ludu polskiego, 1927 Wierzenia wokół ciąży, porodu i pierwszych lat dziecka — w tym te, które sennik przejął wprost.
- Artemidoros z Daldis, Oneirokritika (Rozważania o snach), II w. n.e. Najstarszy zachowany sennik europejski i źródło większości wykładni, które nazywamy „greckimi”.
- tradycja przypisywana Ibn Sirinowi, Tafsir al-ahlam (Wykład snów), od VIII w. Podstawa sennika arabskiego i bliskowschodniego. Autorstwo jest sporne — to raczej narosła tradycja niż jedna książka.
Inne sny — ludzie
Sen pokazuje obraz. Karty odpowiadają na pytanie
Jeśli ten sen wraca, to zwykle znak, że sprawa jest otwarta. Rozkład pozwala zapytać o nią wprost.
Tarot — 3 karty